خبرگزاری فارس: یک محقق طب اسلامی گفت: یبوست، تری مزاج (دم)، سردی مزاج (بلغم)، تنبلی، پرخوری و بیماری‌هایی مانند کبد چرب موجب بروز چاقی می‌شود.
خبرگزاری فارس: سردی مزاج از علل عمده چاقی است

سیدعلی ابوالحبیب، متخصص داخلی و محقق طب اسلامی در گفت‌و‌گو با خبرنگار بهداشت و درمان باشگاه خبری فارس «توانا» اظهار داشت: درمان چاقی و لاغری در طب سنتی به نوع اخلاط وابسته است و عناصر اربعه خلط بلغم، دم، صفرا و سودا می‌تواند موجب تغییر سایز طولی یا عرضی اشخاص شود.

وی گفت: هر عاملی که تری را در بدن زیاد کند، چاقی محسوب می‌شود، این تری می‌تواند از طریق زیاد شدن گوشت در بدن باشد که به آن چاق لحمی می‌گویند و اگر تری از طریق افزایش بافت همبند باشد، به آن چاق شحمی می‌گویند. چاق دموی که مزاج گرم و تر دارد، چاق لحمی است و چاق بلغمی که مزاج سرد و تر دارد، چاق شحمی(چربی) است.

تحقيقات فسيل شناسان حاکي از آن است که عمر زنبور عسل به بيش از ۱۵۰ميليون سال مي رسد. نقاشي هاي موجود در ديوار غاري در اسپانيا نشان مي دهد، پرورش زنبور از ۷هزار سال پيش رايج بوده و به عنوان ماده شيرين کننده، دارو، هديه به خدايان و نشانه عشق ارزش زيادي داشته است.
به گزارش «health news» در طب سنتي هندوها، عسل شهد زندگي است که خاصيت دارويي نيز دارد. در صورت مصرف آن با گياه دارويي ديگر به عميق ترين بافت هاي بدن راه پيدا مي کند. در طب هندي، عسل خام خاصيت دارويي دارد، درحالي که عسل حرارت داده شده اين خواص را دارا نمي باشد. زيرا در شکل طبيعي، عسل غني از ماده معدني، ويتامين ها، آنزيم ها، اسيد آمينه و کربوهيدرات است و در صورت حرارت ديدن ارزش غذايي خود را از دست مي دهد و مولکول هاي عسل به نوعي چسب غيرهموژنيزه تبديل مي شود که به غشاء مخاطي مي چسبد. عسل حرارت ديده سم سلولي ايجاد مي کند و در برخي موارد سبب اختلال در سيستم ايمني بدن مي شود. از طرفي با انسداد رگ هاي خوني مي تواند مانع رسيدن خون به بدن شود. بنابراين عسل را خام مصرف کنيد. عسل طبيعي و خام علاوه بر خواص زيادي که دارد، مانع از بروز آلرژي هاي فصلي مي شود و سرشار از انرژي است.

درمان بيماري هاي متفاوت با عسل:

* چاقي مفرط، فشارخون بالا، چربي بالا: صبح به صبح يک ليوان آب داغ با يک قاشق مرباخوري عسل و ۵ تا ۱۰قطره سرکه سيب بنوشيد.

خوردن کمی نمک پیش از غذا از دستورات پیامبر گرامی اسلام است.اما دلیل این توصیه از دیدگاه طب سنتی :

نمک در طب سنتی دارای مزاجی گرم و خشک است که میتواند رطوبت و سرمای معده را از بین ببرد .

از آنجا که مزاج سرد و تر مزاجی است که به همراه خود  سستی و کم تحرکی را به دنبال دارد بنابراین هر چه معده به سمت سردی و رطوبت برود تنبل تر شده و در هضم غذا و نیز ارسال احساس سیری کندتر عمل میکند .

در نتیجه بعد از خوردن غذا احساس سنگینی و گاهی نفخ شدید در فرد عارض می شود که این نتیجه هضم ناقص و کند غذا توسط معده به وجود می آید.

ترجمه -رقیه بهشتی:
ترکیب عسل و دارچین قرن‌هاست که به‌عنوان یک روش درمانی، هم در طب سنتی شرقی و هم در طب سنتی غربی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

دارچین یکی از قدیمی‌ترین انواع ادویه شناخته شده توسط بشر است و شهرت عسل نیز از زمانی که تاریخ آغاز شده است، وجود داشته و وجود خواهد داشت؛ 2 ماده‌ای که با خواص شفادهنده منحصر به فرد خود، زمان زیادی است که به‌عنوان یک درمان خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. اسانس دارچین و آنزیم عسل، غذاهایی ضد‌میکروبی هستند که از رشد باکتری و قارچ جلوگیری به عمل می‌آورند.

این دو نه‌تنها به‌عنوان نوشیدنی‌های خوش‌طعم و دارو مورد استفاده قرار می‌گیرند بلکه همچنین عناصری معطر هستند و به‌عنوان جایگزینی برای طعم دهنده‌های سنتی غذا مورد استفاده قرار می‌گیرند و این به‌دلیل خاصیت ضد‌میکروبی مؤثر آنهاست. مردم ادعا می‌کنند که ترکیب این دو، شفادهنده‌ای طبیعی برای بسیاری از بیماری‌ها و فرمولی است که فواید سلامتی بسیاری در خود دارد.

با توجه به فصل گرما باید از خواص شربت سکنجبین،عناب و شکر،خاکشیر یخ زده، شربت آب لیمو،تخم شربت،به لیمو،هندوانه و گلاب غافل نشویم!

به گزارش جام نیوز به نقل از آژانس ایران خبر(15 آگوست ،24 مرداد) هوای داغ تابستان بسیاری از مردم را دچار گرمازدگی می‌کند و متخصصان طب سنتی معتقدند که مصرف شربت سکنجبین برای رهایی از گرمازدگی این روزها بسیار مفید است.
زکریای رازی گفته است: نوشیدن شربت سکنجبین منافع بسیار دارد. یکی از منافع سکنجبین آن است که چون آن را با یخ خنک کرده و بنوشند، صفرا را می‌برد و از التهاب حرارت معده می‌کاهد، و آن چه بلغم در معده و روده‌ها باشد، خارج می‌کند.
اگر سکنجبین را با ریشه و تخم کاسنی مخلوط کرده و کمی گلاب به آن اضافه کنند، نوشابه‌ای پر سود و شگفت آور می‌شود، به خصوص برای کسانی که جگر و معده‌ای گرم داشته و یا دچار گرفتگی معده شده‌اند و نیز برای کسانی که مبتلا به نفخ می‌باشند منافع زیاد دارد، اما برای مبتلایان به زخم معده و روده، مضر است.

نویسنده: دكتر مجيد انوشيرواني

کسانی که بر اثر گرمی مفرط مزاج قلب و /یا معده و /یا کبد، یا تولید حرارت مفرط در بدن بر اثر تعب جسمی و/یا روانی در طی ساعات روزه داری (و عوامل دیگر)، دچار تشنگی شدید و کاهش رطوبات بدن می شوند می توانند با مصرف ماءالشعیر طبّی به جای آب و چای در سحر و ساعات پس از افطار، عوارض ناخواسته احتمالی را کاهش دهند.

دستور تهیه ماءالشعیر طبی چنین است:

50 گرم جوی پوست کنده سالم (نه پرک و نه نیمکوب) را با چهار لیوان آب (یک لیتر)، با حرارت ملایم، آهسته بجوشانید تا وقتی که جوها به حالت شکفته و کاملاً پخته برسند. این زمان به طور متوسط 40 تا 50 دقیقه طول می کشد. پس از آن، تا این ترکیب سرد نشده، آن را صاف کنید و در جای خنک قرار دهید تا سرد شود. از این چهار لیوان بیش از سه لیوان جو به دست می آید که حداکثر دو روز در یخچال قابل نگهداری است. نوشیدن این مایع بهتر از هر نوشیدنی دیگری می تواند در برابر استرس گرمایی و تشنگی و تحلیل رطوبات، فرد را محافظت کند. البته کسانی که معده سرد و/یا تر داشته باشند بهتر است در هر لیوان آن یک قاشق مرباخوری عسل حل کنند و سپس آن را بنوشند. ماء الشعیر طبی نباید غلیظ و ژله ای شود و الا تأثیر آن معکوس خواهد شد. اگر جو کاملاً مرغوب و مناسب باشد رنگ ماءالشعیر به سرخ ملایم و کمرنگ مایل می شود. 

پیشتر گفته شد که عبارت «طب سنتی... ایران» عبارتی غلط‌‌انداز و گمراه‌کننده است. بزرگ‌ترین نمایندگان طب ایرانی مانند ابن‌سینا، رازی، علی‌بن‌عباس مجوسی اهوازی، سیداسماعیل جرجانی و دیگر حکیمان ایرانی، دانش طبی خود را از سنت‌ها و آیین‌ها و باورهای مردم روزگار خود اخذ نکرده بودند.

بیانات حکما در مبانی و پایه‌های نظری این طب، تدابیر پیشگیری از بیماری، سبب‌شناسی بیماری‌ها، نشانه‌شناسی بیماری‌ها، قوانین درمان، شیوه‌های گوناگون درمان، و دانش داروشناسی و داروسازی آنان، همه از سویی بنیاد و بنیانی فلسفی در «حکمت طبیعیات» داشت و از سوی دیگر به تجربة سامان‌مند دقیق و گسترده و مکرّر نیز آزموده شده بود.

حتی اگر هیچ دلیل و شاهد متنی و تاریخی نداشتیم و همة «حکمت طبیعیات» قدیم به جز شاخه «طب» آن از میان رفته بود باز هم همین نوشتارهای به‌جامانده از حکما کافی بود تا از ساختار منسجم و منظم این دانش، و روش‌شناسی منطقی و باریک‌بینانه آن پی ببریم که آنان از سرچشمه آگاهی‌ای ناب و بسیط و غیر مقیّد به زمان و مکان خاص سیراب شده بودند و جوهر دریافت آنان از حیات نوع انسان، به عادات و رفتارهای جزئی افراد گوناگون انسانی و آداب و سنن آنان وابسته نبود...