| آیا «طب سنتی ایران»، طب «سنتیِ» «ایران» است؟ |
 |
 |
|
عبارت «...طب سنتی ایران» عبارت بسیار گمراه کننده ای است و به آسانی می تواند شنونده را دچار سوء تفاهم های بنیادی کند. این عبارت ممکن است برای نشان دادن طب افواهی و شفاهی و مردمی قومیتهای ایرانی عبارت مناسبی باشد اما برای نمایندگی از سوی «مکتب ایرانی طب اخلاطی» به شدت نارسا و ناتوان است. واژه «سنتی» در این عبارت، هر شنونده ناآشنایی را به یاد سنتهای شفاهی مردم، و باورها و آداب و رسوم انتقال یافته از نسل های پیشین می اندازد. در این تداعی، طب سنتی ایران چیزی خواهد بود در ردیف تجربیات ناقص و سامان نیافته مردمی که در نقاط مختلف و سرزمین های گوناگون با گزاره های مختلف و متفاوتی شناخته می شود؛ در حالی که دانش حکمای بزرگ این طب (کسانی مانند علی بن عباس مجوسی، ابن سینا، رازی، سید اسماعیل جرجانی، قطب الدین شیرازی، بهاءالدوله رازی، و... ) نه تنها برآمده از باورهای مردمی و سنتهای شفاهی روزگارشان نبود بلکه حتی در همان روزگاران نیز آن حکما به صراحت، مکتب طبی خود را از شیوه متداول در میان عامه مردم و عطاران و پیرزنان (عجایز) متمایز می کردند... نوشته دكتر مجيد انوشيرواني
|
منظور از این عبارت چیست؟
کلیه حقوق سایت متعلق به انجمن تحقیقات طب سنتی ایران است.
طراحی وب سایت و راه اندازی توسط موسسه طراحان تارآرا