به نقل از نشریه پزشکی Hospital Prescriber Europe              شماره 1،پاییز 2001

در سال 1265 شمسی در شهر آمل پا به عرصه وجود نهاد ،نامش را عبدالله گذاردند.

دوران طفولیت  و مقدمات علوم را در مدارس آمل طی کرد.

در نوجوانی تحت نظر صحت الملک به تهران آمد و در مدرسه طب  دارالفنون به تحصیل پرداخت.

در آن دوران درمدرسه طب دارالفنون،رشته پزشکی توسط اساتید ایرانی(دکتر حکیم اعظم و دکتر امیراعلم) واساتید فرانسوی (پروفسور گاله،گاشه،مولر وژرژ( تدریس می شد.

در سال 1333 هجری قمری برابر با 1915 میلادی باخذ دیپلم دکترا نائل آمد.

در سال 1314 شمسی برای مطالعات در رشته پزشکی  ومشاهده ترقیات این علم در مغرب زمین عازم کشورهای آلمان،فرانسه و بلژیک شد و پس از بازگشت با تجاربی بیشتر خدمت به مردم را در پیش گرفت. از آن پس در بیمارستان نظامی احمدیه که در ضلع جنوبی خیابان سپه قرار داشت به طبابت پرداخت.

زمانی بعد به درجه سرگردی و یا به اصطلاح آن زمان ماژوری نائل آمد و در ارتش به خدمت اشتغال ورزید. وی نام خانوادگی خود احمدیه را به مناسبت خدمتش در بیمارستان احمدیه انتخاب کرد.

دیری نگذشت که دکتر احمدیه از ارتش خارج شد و معلم تاریخ طبیعی و انگل شناسی و بیولوژی مدرسه طب گردید و یکی  دو سال بعد به ریاست قرنطینه بندر انزلی منصوب شد .

سپس به وی پیشنهاد ریاست بهداری خراسان را کردند ولی او از قبول این شغل خودداری کرد.

مشاغل

طبیب و جراح بیمارستان نظامی

ماژور در ارتش

استاد تاریخ طبیعی و پارازیتولوژی در مدرسه طب دارالفنون

ریاست بهداری و قرنطینه بندر پهلوی(بندر انزلی)

آخرین شغلی که به ایشان رجوع گردید پست ریاست بهداری خراسان بود که ایشان از پذیرفتن آن خودداری کردند.

دکتر احمدیه طبیبی بود که دائماً به مطالعه می پرداخت.از کتب طبی قدیم بسیاراستفاده میبرد.هر آن مشغول تطبیق طب قدیم با طب امروزی بود.

دکتر احمدیه پس از چهل و چهار سال طبابت وقتی چشم از جهان بربست جز یک خانه شخصی و یک کتابخانه چیزی نداشت.

مؤلفات

جلد اول کتاب ”راز درمان“ در 360 صفحه

جلد دوم و سوم کتاب ”راز درمان“

کتاب ”درمان روماتیسم،نقرس و سیاتیک(عرق النساء)“ در 108 صفحه

کتاب ”بیماریهای عصبی“

سبک اصلی دکتر احمدیه در درمان ، روش طبی جدید بود و تنها وقتی متوسل به طب قدیم میگردید که بیمار از روشهای درمان جدید نتیجه نمی گرفت.

در کتاب ”راز درمان“ دکتر احمدیه دست به ابتکار جالبی زده است و آن نگارش شرح حال بیمار به قلم خود آنهاست که اغلب با بیان ساده و گاهی با عباراتی فاضلانه به شرح دردها و رنجها و ناامیدی های خود پرداخته و ملتمسانه تمنای درمان و پایان بخشیدن به آلام خود را نموده اند

وفات

سرانجام وی در روز دوشنبه 1 مرداد 1338 چشم از جهان فروبست.

روز وفاتش کاسبهای خیابان چراغ برق و سرچشمه

مغازه های خود را بستند ودر مراسم تشییع او شرکت جستند و با تجلیل فراوان پیکر دکتر احمدیه را در امامزاده عبدالله بخاک سپردند.